Köggullinn í krapinu - Kafli 2

Bloggað á MSN space June 20

Kóngurinn sendi út tilkynningu að allir þegnar Langtíburtulands skyldu koma saman á Torgi hinnar himnesku rjómaköku á miðnætti til að hlusta á ótrúlega yfirlýsingu “sem enginn má missa af”. Þegar allir kotbændur, verkamenn, hugvitsmenn, húsfreyjur, viðskiptafræðingar, klósettkafarar og aðrir þegnar höfðu troðið sér inn á torgið kom Kóngurinn út á svalir ásamt heitmey sinni Gilitrutt. Svalirnar gáfu frá sér örlítið ýlfur um leið og þær tóku við þunganum en héldu þó.
“Kæru þegnar og aðrir sveitalubbar. Sá ógurlega sorglegi atburður hefur gerst að ástkær dóttir mín, Sólblómafríður prinsessa, hefur verið numin af brott af ógurlegum svörtum dreka.” Þegnarnir tóku eitt stórt andkaf við þessi orð og við það þögnuðu endurnar á tjörninni við höllina. “Já, þetta eru alveg ógurlegar fréttir. Ég hef því tekið þá ákvörðun að seinka brúðkaupi okkar Gilitruttar þangað til dóttir mín snýr aftur eða ég veit hvað hefur orðið af henni”. Gilitrutt setti upp fýlusvip og dæsti. “Við Gilitrutt erum nú ekki alveg sammála þarna, en til þess að flýta fyrir endurkomu hennar skora ég hér með á hvern þann hugrakka gagnkynhneigða svein eða samkynhneigðu stúlku að leggja út í hættuför til að endurheimta dóttur mína. Sá sem færir mér hana heila á höldnum mun hljóta hönd hennar og hálft konungsríkið að launum”. Nú var það Gilitrutt sem tók andkaf en í augum hvers gagnkynhneigða sveins og samkynhneigðu stúlku var kominn glampi... gróðaglampi. Tilkynningunni var lokið, Kóngurinn gekk inn en Gilitrutt skellti svalahurðinni á eftir sér. Smáman týndust þegnarnir heim og þar á meðal voru gömlu hjónin Sigurgeir (72) og Gunnvör (19) ásamt sonum sínum Sigurvísa (35), Huga (31) og Bö (21).

Sigurvísi vildi strax fara af stað og hreppa hönd kóngsdóturinnar en Sigurgeir vildi ekki missa hann úr handrukuninni. Eftir nokkurra daga þref heimafyrir féllst Sigurgeir þó á að senda elsta son sinn af stað. “Þrennt vil ég gefa þér sem getur gagnast þér í þessari hættuferð. Það er stórt og feitt leðurveski fullt af seðlum svo þú getir greitt leið þína, myndarleg jakkaföt úr silfurofnu satíni svo allir viti að þú sért af góðum ættum kominn og síðan nestisbox með lítilræði til að narta í á leiðinni, hunangs og rauðvínslegnum uxahölum, innbökuðum sniglaommulettum með myntutopping og stóra flösku af 40ára gömlu viskíi til að skola þessu niður.” Sigurvís tók við þessu og sagði að skilnaði: “Takk fyrir það pabbi minn, en ég treysti langmest á vöðvabúntin mín sem geta slegið hvern fjandann í rot á nó tæm! Usss drekinn verður engin fyrirstaða.” Síðan hélt hann leiðar sinnar.

Þegar Sigurvís hafði gengið lengi kom hann að litlu kræklóttu tré. Hann settist undir það og tók til við að eta nesti sitt og dreypa á viskíinu. Þá kemur labbandi lítill og krumpaður gamall kall. Hann ber sig aumlega og biður um að fá bita því hann sé svo hungraður.“Uss, svona gamlir veikir kallar eins og þú geta bara lagst út í horn og drepist það er ekkert gagn í þér”. Svo sparkaði hann í gamlakallinn sem skakklappaðist í burtu.

Þegar Sigurvís hafði enn gengi lengi og var orðinn æði svangur kom hann að pulsusölumanni með fullan pulsuvagn af ilmandi og feitum pulsum. “Já þetta líkar mér, stór og sterkur maður eins og ég þarf eldsneyti í svona ferðir”. Svo pantaði hann 15 pulsur með öllu og auka remúlaði. Þegar hann var að renna niður níundu pulsunni bar að hóp af litlum dvergum sem voru ansi hreint tötralegir. “Sælir herra minn” sagði dvergur með stórt nef. “Ég og bræður mínir sex erum svo óskaplega svangir, við höfum ekkert borðað alla þessa viku. Þú átt nóga peninga, viltu splæsa einni pulsu á okkur?” Sigurfinnur brást óður við, tróð þeim sex pulsum sem hann átti eftir ofaní sig, fyrir framan dvergana og skyrpti svo síðasta hálftuggða pulsubitanum á dverginn. “Ég gæti sko barið ykkur alla, ég er svo mikill massi”. Svo tók hann einn af öðrum og henti þeim langt upp í loft (en fann um leið upp dvergakast íþróttina sem stunduð hefur verið í Langtíburtulandi æ síðan).

Það var að koma nótt þegar Sigurfinnur kom að risastórum hellismuna. Hann gekk inn, sá að þarna voru miklar vistaverur með miklum veglegum innréttingum og flottu looki líklegast eftir dýran innanhúsarkitekt. Hann ákvað að bíða hellisbúans og fá gistingu og vistir. Ekki þurfti hann að bíða lengi áður en miklar drunur heyrðust og inn kom stærðarinnar tröllskessa. “Fú fum og fýlískó það er mannaþefur í minni kró”. Þá sté Sigurfinnur fram beiddist vægðar, bað um gistingu og vistir. “Hum hum og hó, ókei. Þú mátt gista ef þú sinnir næturverkum mínum. Þú skalt nú taka stóra sópinn hans föður míns og sópa allt parketið svo ekki verði rykkorn eftir þegar ég kem aftur eftir næturbröltið.” Sigurfinnur samþykkti þetta. Tröllkonan greip poka undan rúmi sínu og hélt af stað út í myrkrið. Sigurfinnur fann gríðarlega stóran sóp í kústaskáp en hvernig sem hann reyndi með öllum sínum vöðvamassa þá gat hann ekki bifað sópnum. Þegar fór að morgna kom tröllskessan aftur. Þegar hún sá að ekki hafði verið sópa var hún ekki lengi að grípa Sigurfinn og slíta af honum hausinn með framtönnunum. Restina setti hún síðan í stórann pott, því hún vildi sjóða niður kæfu fyrir veturinn.

Var Sigurfinnur aðeins útbelgdur steraköggull?
Munu bræður Sigurfinns hljóta sömu örlög?
Hvað var tröllskessan með í pokahorninu?
Hverskonar kæfu mun tröllskessan gera?

Kíktu við síðar og fáðu mögulega svar við þessum spurningum í þessu ægilega spennandi, vel skrifaða leirburðs-framhaldsævintýri.