Mitt litla hjarta

Þetta ord gleður mig alltaf ósegjanlega. Þad er eitthvad óskaplega þýskt og krúttlegt vid tetta.

A tail of going forth

Í dag gerðist ég ekki bara skorarfulltrúi 2. og 3. árs nema í stjórn Katalogusar, félagi Bókasafns- og upplýsingafræðinema við Háskóla Íslands, næsta skólaár. Ég verð vefstjóri líka.

Er að massa þetta

Nú eru prófin löngu búin og fyrstu einkunnir farnar að sýna sig. Ég rifnaði af stolti og gleði í gær þegar ég fékk einkunn úr áfanganum Stjórnun og stefnumótun: Starfsemi og rekstur safna og upplýsingamiðstöðva. Haldið ekki að ég haf fengið 9! Hæsta einkunn gefinn, einn af tveimur! Námsmatið var 80% ritgerðarpróf en 20% hópverkefni sem unnið var á önninni. Ég fékk 8 fyrir verkefnið sem þýðir í rauninni að ég hef aldrei staðið mig eins vel í nokkru prófi eða fengið prófeinkunn á bilinu 9 til 9,5. Ég get nú ekki annað en næstum rifnað af stolti. Allra besta er að þetta er 5 eininga áfangi, sem vegur þungt í meðaltalinu og þrumaði mér upp yfir fyrstu einkunn (í meðaleinkunn þessarar námsbrautar).

Aðrar einkunnir sem ég hef fengið eru báðar upp á 7,5 sem er ekki afleitt heldur. En eiga tvær eftir að koma. Stundum er gaman að vera til.

Tækniundur

Vid forum adan nidur i bæ ad horfa a risann og risessuna. Turftum ad visu a bida i klukkutima vid tjodminjasafnid eftir tvi ad risinn færi ad stad, sem er heillangur timi fyrir litinn snud. Tad var engu sidur magnad ad fylgjast med tessu. Tvilikt hugvit og samhæfing! Nuna sitjum vid i golunni og bordum is. Tad sem er merkilegt vid tessa blogg færslu er ad eg er ad gera hana gegnum simann. En einn fítus med myndavelinni. Tvilikur 'luxus' ad geta bloggad hvar og hvenær sem er!?

Er einhver á línunni?

Jæja, loksins loksins er ég kominn með nýjan síma.

Undanfarna mánuði hef ég verið að böðlast með gamla símann minn sem ég keypti notaðan fyrir um ári síðan. Stýripinninn var hættur að virka nema í 12% tilvika, sem gerði mér ansi hreint erfitt fyrir ef ég þurfti að fletta í símaskránni, fara í valmyndina eða skoða og senda sms. Eftir um þriggja mánaða hark sagði Harpa stopp og keypti handa mér síma.
Nú er ég stoltur eigandi SonyEricsson K550i. Það er skemmst frá því að segja að þessi sími er algjör draumur í dós. Ég hef aldrei verið eins ánægður með nokkurn síma. Hann er þunnur, þægilegur og með fleiri fítusum en mig óraði fyrir (flestir reyndar óþarfir, en skemmtilegir samt). Eitt það besta við hann er innbyggt útvarp og möguleiki á að hlusta á tónlist, en það hefur núþegar reynst ómissandi á fartinum.

Takk Harpa fyrir að þola ekki lengur bölv og ragn yfir gamla símanum. Hefði átt að gera þetta sjálfur fyrir löngu.

Eurovision í kvöld

Jæja, þá er komið að því að horfa á Eurovision í kvöld. Hver getur látið það framhjá sér fara? Ég held ég verði nú að horfa þrátt fyrir að það hitti svo vel á að ég er að fara í próf í hádeginu í hádeginu á morgun. Hverjum dettur í hug að hafa próf daginn eftir Eurovision?

Harmfarir Diðriks og Júlíu

Murfy's law segir:

If anything can go wrong, it will.

Þetta lögmál á svo ótrúlega vel við stundum. Sunnudagurinn síðasti var klárt dæmi um það.

Á laugardags kvöld fór Harpa með vinkonum sínum á kaffihús. Þær fengu sér einn bjór svo Harpa skildi bílinn að sjálfsögðu eftir niðri í bæ. Allt í góðu með það.

Daginn eftir stóð mikið til hjá okkur fjölskyldunni. Guðmundur Kristinn, sonur Hrabbý og Steina bauð í 6 ára afmælið sitt klukkan 14. Ég var að læra undir próf um morguninn og Harpa og Valur Kári ákváðu að hjóla niður í hljómskálagarð að hitta Brynhildi Ingu og foreldra og leika sér í blíðunni.

Planið var einfalt. Ég ætlaði að fara að þrífa íbúðirnar niður á Sóleyjargötu (eins og við gerum yfirleitt um helgar), Harpa og VK ætluðu að sækja bílinn, sækja mig á Sóleyjargötuna, bruna heim og skipta um föt og fara síðan í afmælið. If only...

Ég skakklappaðist af stað á línuskautunum eitthvað á eftir áætlun (úff hvað það var allt of langt síðan ég línuskautaðist síðast). Þegar ég var kominn hálfa leið hringir Harpa. Hún var með varalykilinn að bílnum og hann virkaði ekki. Lykillin snérist ekki í nokkurri skrá. Nú voru góð ráð dýr. Ég tók aðal lykilinn að sjálfsögðu ekki með mér. Við ákváðum að þau myndu hjóla til mín á Sóleyjargötuna, ég myndi síðan taka hjólið og bruna heim til að sækja lyklana. Þegar ég kom heim leitaði ég hátt og lágt að bíllyklunum án árangurs. Ég hringi í Hörpu og það kemur í ljós að auðvitað var Harpa með þá í töskunni sinni. Frábært! Ég hjólaði því til baka, náði í bíllykilinn og rúllaði niður í bæ. Nema hvað, þegar ég loksins dröslast að bílnum og reyni að opna með fjarstýringunni gerist ekkert. Bílinn blikkar mig, en ekkert opnast. Aðal lykillinn gengur heldur ekki í neina skrá. Ég hef áður lent í að læsingin sé stöm þannig að ég fer á stjá að leita að lásaolíu eða WD-40. Eftir að hafa farið á Red Chilli (þar sem afgreiðslustúlkan skildi mig ekki en bauð mér matseðil), Hótel Borg og 10/11 snéri var ég við það að gefast upp en loksins fannst rykfallin lásaoliúbrúsi í Tjarnarbíói. Eftir margar tilraunir gafst ég upp á bílnum. Valli tengdó sótti Hörpu og Val Kára og þau sóttu mig síðan. Við fengum bílinn lánaðan til að mæta í afmælið klukkutíma of seint.

Daginn eftir fór ég snemma með Pabba til að reyna að opna bílinn. Ekkert gekk frekar en fyrri daginn. Við hringdum niður í Suzuki til að athuga með að opna bílinn með öðrum leiðum. Aðal læsingakallin var að sjálfsögðu veikur þennan dag, nema hvað.

Á endanum hringdum við á neyðaropnunarþjónustu. EFtir um 40 mínútur mætir snaggaralegur maður á staðinn, kynnir sér aðstæður og opnar bílinn á innan við 5 sekúndum... með lyklinum mínum.

Stórtíðindi

Harpa fékk loksins svar frá skólanum. Hún fékk inngöngu í ljósmóðurfræðina í haust. Til hamingju Harpa mín! Þið látið svo vita ef ykkur vantar ljósmóður eftir tvö ár.

[Viðbætt] Og þessu tengt, lýsandi dæmi um nútímatækni. Það vildi svo til að við Harpa og Valur Kári skruppum eina nótt á Flúðir einmitt á föstudaginn þegar sendur var út tölvupóstur á þá sem sóttu um. Þar sem við vorum ekki í tölvusambandi notaði Harpa símann sinn til þess að sækja póstinn og lesa hann. Maður er sannarlega aldrei úr sambandi við umheiminn.

Stóra póstburðarmálið?

Ég sat við alla helgina og las fyrir Stjórnun II prófið sem var á mánudag (mér gekk alveg prýðilega btw). Harpa fór í skálaferð með Ægisbúa skátastelpurnar sínar og tók Val Kára með sér. Ægisbúar sameinuðust þar með ferð Hraunbúa úr Vogunum. Skálinn er staðsettur í Heiðmörkinni fyrir ofan Vífilstaði. Þið getið rétt ímyndað ykkur gleðina gamanið lætin hjá VK að leika við fullt af 10-12 ára stelpum sem allar kepptust við að passa hann. Það kom líka á daginn að hann vildi alls ekki fara heim, hann vildi bara hafa "stelpurnar mínar".

Ferðin sjálf hefði ekki verið frásögu færandi nema fyrir það að fór í göngutúr í Heiðmörkinni. Þegar þau komu að stóru grillsvæði sáu þær pappírsrusl á víð og dreif yfir um 200 metra svæði. Þarna voru auðvitað sannir skátar á ferð og þau tóku til við að safna ruslinu og hreinsa til í náttúrunni. Þá kom fljótlega í ljós að þarna var ekkert venjulegt pappírsrusl á ferðinni. Þetta voru ótal bréf, blöð, umslög og margvíslegur stimplaður póstur sem einhver hafði reynt að brenna og hafði brunnið mis mikið. Líklegast hefur einhver troðið öllu í eitt af grillunum, kveikt í og yfirgefið svæðið, eða flúið einhverja umferð. Sá hinn sami reiknaði ekki með hvassvirðinu sem hefur líklega slökkt í eldinum og feykt herlegheitunum síðan um svæðið. Skátarnir eyddu nokkrum tíma í að safna póstinum saman og fylltu heilan stóran svartan ruslapoka. Í ljós komu ýmisleg persónuleg skjöl svo sem boðskort í fermingar, debetkort, örorkukort, persónuleg handskrifuð bréf með myndum frá útlöndum, lokaviðvaranir, samningar með vottuðum undirskriftum og ýmislegt fleira. Það kom líka í ljós að pósturinn var alls ekki úr sömu póstnúmerum og póststimplarnir voru allt frá því fyrir áramót fram á síðustu misseri. Hringt var á lögguna sem kom og hirti póstinn við mikla ánægju skátastelpnanna.

Það verður að segjast að þetta er hið ógurlegasta mál. Hvernig getur þetta gerst? Það fer enginn heiðarlegur maður með fullan ruslapoka af stimpluðum og frímerktum pósti upp í Heiðmörk og reynir að brenna hann nema hafa eitthvað óhreint í pokahorninu, það er alveg öruggt! Maður spyr sig, hvað gekk manneskjunni til, hvað fékk hún út úr þessu og hver er sökudólgurinn? Það er þó víst að sá hinn sami gerði ekki ráð fyrir stórum hópi af skátastelpum á rölti um Heiðmörkina síðla í maí.

BLAÐIÐ mun fjalla um þetta á morgun á blaðsíðu 6. Það verður spennandi að fylgjast með hvort þetta sé upphafið á stóru íslensku sakamáli? Enginn er óhultur!

Mbl.is: Vonir bundnar við pillu sem örvar kynhvötina og dregur úr matarlyst

Tækni & vísindi | mbl.is | 30.4.2007 | 13:26:

Hópur vísindamanna vinnur nú að því að þróa pillu sem gæti aukið kynhvöt kvenna og dregið úr matarlyst hjá þeim. Hingað til hafa vísindamennirnir aðeins prófað lyfið á kvenkyns öpum og snjáldurmúsum, en í pillunni er hormón sem losnar við inntöku. Eftir að hafa fengið pilluna sýndu dýrin fram á aukna löngun til þess að makast auk þess sem þau átu minna.

Vísindamennirnir hjá Medical Research Council's Human Reproduction Unit í Edinborg telja að hægt verði að þróa pillu sem þessa fyrir fólk á innan við áratug, segir á fréttavef BBC.

Sálfræðingar segja hinsvegar að rekja megi ástæður lítillar kynlífslöngunar megi fyrst og fremst rekja til sambandsvandræða para.

Talið er að hátt í 40% kvenna upplifi það einhverntímann á lífsleiðinni að finna fyrir litlum kynlífsáhuga.

---------------------------------------

Mér segir svo hugur að meiri hluti vísindamannana sem hér um ræðir sé óhamingjusamlega giftir karlmenn.