Sjaldan er ein báran stök (bókstaflega)

Já, uss, þetta var erfið helgi. Á fimmtudagsnótt varð VK veikur með "upp og niður" á 10 til 40 mín fresti á tímabilinu 02:00 til 11:00. Þetta kostaði Hörpu vökunótt þar sem ég varð að kenna námskeið á föstudags morgun sem ég gat ekki sleppt. Ég fékk þar af leiðandi að sofa fyrir utan þegar setja þurfti nýtt á rúmið, sækja handklæði, blauta þvottapoka og svoleiðis. Eftir svefn í hádeginu á föstudag varð VK hinn hressasti og sagði skilið við veikindin.

Seinni hluta föstudags fór Harpa síðan í flugvél til austfjarða til að leika landsbyggðarljósu á Neskaupsstað og hún verður þar í viku.

Það var nóg að gera hjá okkur VK á laugardag þannig að vorum að heima frá um það bil 11 til hálf 15. Þá vorum við að verða of seinir í skírnarveislu Matthíasar Mána og áttum eftir að skipta um föt. Nema hvað. Þegar ég opna hurðina finnst mér eins og einhver standi fyrir hurðinni. Ég hugsa strax "f**** það er einhver að ræna okkur og stendur fyrir hurðinni." Ég hendi mér á hurðina til að komast inn og lendi með miklu skvampi í forstofunni sem er full af vatni. Hvað haldi’ði. Meðan við vorum í burtu fauk kranafestingin af og sprautaði vatni út um allt. Þegar ég kom var stofan með 3-4cm vatni yfir öllu, farið að renna yfir þröskuldur inn í svefnherbergi og inn á bað. Nú voru góð ráð dýr. Ég stoppaði vatnsrennslið og hringdi út stórskotaliðið í fjölskyldunni.VK varð alveg himinn lifandi og mjög spenntur yfir öllu saman. Busl laug í allri íbúðinni og mikið sport að veiða dótið sitt úr súpunni. Ég vissi ekki hvað ég átti af mér að gera, enda í sjokki. Vissi ekki hvort ég ætti að hringja í slökkviliðið, lögreglu eða hvað. Þegar pabbi kom sagði hann mér að hringja í tryggingafélagið. Það er nefnilega þannig að félögin hafa á sínum snærum svona viðbragðslið. Stuttu seinna kom maður með vatnsryksugu og þurrkara. Síðan þá er allur minn tími búinn að fara í að ganga frá. Þrífa og þurrka skápa, dót, þvo og brjóta saman og reyna að ganga frá öllu, enda allt í rúst. Sem betur fer virðumst við ekki hafa orðið fyrir stórfelldu tjóni enda höfðum við tekið til daginn áður í stofunni. En vissulega er stofustæðan ónýt, náttborð, slatti af skólabókum og vk bókum, hljómborðið hennar hörpu og eitthvað af húsgögnum aðeins þrútin. Við getum þó prísað okkur sæl yfir því að það var ekkert stórkostlegt svo sem dýr raftæki, parket, myndaalbúm eða ómetanlegir hlutir sem skemmdust. Nú er bara eftir margra daga vinna í frágangi á íbúðinni. Við erum líka tryggð þannig að við fáum þetta verðmæti hlutanna bætt. Verst er þetta bara með tímann sem fer í að koma hlutunum í samt horf.
Maður getur huggað sig við það að aldrei hefur verið þrifið jafn vel og skúrað inni í hillum og bak við skápa. Ég verð örugglega búinn að þessu um svipað leiti og Harpa kemur heim á föstudaginn :Þ

Massív snilld og magnaður árangur

Alltaf finnur maður eitthvað skemmtilegt á netinu. Vinnufélagi minn dundaði sér eitt kvöldi að skoða hvernig samstarfsmenn okkar hefðu litið út ef þeir hefðu útskrifast á einhverjum tilteknum árum. Fyrir tilstilli www.yearbookyourself.com er það fljótgert og fáránlega fyndið. Hér til hliðar sjáið þið hvernig ég hefði getað litið út ef ég hefði útskrifast árið 1975 (sem eins og margir vita hefur verið langþráður draumur minn).
Hér er líka tengill á mína síðu þar sem er að finna mynd af Hörpu og systur minni. Og hér. (þetta Homeroom kerfi er ekkert allt of fullkomið).

Prófið að setja ykkar mynd inn og setjið linkinn í comment hérna.



Að öðru er það að frétta að í gær rauf ég 500km múrinn sem var takmark sumarsins í hjólavegalengd. Ég sé hinsvegar enga ástæðu til þess að hætta núna. Ég er búinn að taka þá ákvörðun að hjóla eins lengi og færð leyfir (og jafnvel lengur). Ætli maður verði ekki að stefna á 750km áður en árið er úti? Eins og áður er hægt að fylgjast með hjólaferðum mínum HÉR

Hamfarir

Harpa færði mér hræðileg tíðindi á fimmtudaginn. Ég ver að viðurkenna það að ég varð alveg miður mín. Ég hefði aldrei búist við þessu og veit satt að segja varla hvað ég á að gera.

Fat Face í Kringlunni lokar!

Þetta eru hræðileg tíðindi fyrir mig og Hörpu. Ég man það eins og það hefði gerst í gær þegar Harpa kom heim úr kringlunni fyrir nokkrum árum ótrúlega kát með stóran brúnan og bláan pappapoka og sagði "Ég er búin að finna BÚÐINA". Það er nefninlega staðreynd að FAT FACE var búðin okkar. Við höfðum verið að væflast í ýmsum búðum en aldrei fundið búð sem hentaði okkur fullkomlega, en FAT FACE kom óvænt og uppfyllti allar okkar þarfir og óskir.

FAT FACE er fataverslun sem á rætur sínar að rekja til brettagaura sem fóru að hanna og selja boli á kvöldin svo þeir gæti eytt sem mestum tíma í brettin á daginn. Fatalínan er þægileg, endingagóð og frjálslega fín. Fötin eru lituð með náttúrulegum aðferðum og eru oft bæði casual og fín. Það leið ekki á löngu fyrr en öll okkar daglegu föt voru úr Fat Face. Ég held ég geti alhæft að um 80% minna fata og um 90% Hörpu klæða sem við notum að staðaldri séu úr FAT FACE. Þaðan kemur Óskars "look" síðustu ára.

Við erum semsagt í öngum okkar því við vitum ekki hvar við eigum að versla föt eftir að þeir loka. Kanski verðum við þá bara að fara til útlanda að versla í Fat Face þar?

Það er þó huggun harmi gegn að núna er 70% afsláttur af ölli í búðinni þangað til þeir loka. Ég brá mér og verslaði buxur, stutt- og síðermabol, rennda peysu og skyrtu og borgaði aðeins rétt um 8500kr fyrir. Geri aðrir betur. Er að spá í að fara aftur áður en lokar og verða mér út um annað sett.

Mun ekki deyja úr sulti

Mamma og Pabbi eiga stóran garð í Brautarlandi. Þar hefur verið ræktað ýmiskonar grænmeti og ber í gegnum tíðina. Eins og er eru það kartöflur, jarðarber, rabbbari, rifsber og sólber sem fá að njóta sín. Nú þegar farið er að hausta hefst mesta uppskerutímabilið. Geitungarnir eru búnir með jarðarberin en kominn er tími á rifsberin og rabbbaran og bráðlega þarf að kippa kartöflunum upp. Núna um daginn brá ég mér í heimsókn og kíkti í garðinn. Mér féll í stafi þegar mér varð litið á rifsberjarunnana. Aldrei nokkurn tíman hef ég séð annað eins magn af rifsberjum á einum stað. Mamma er reyndar á því að aldrei hafi verið eins mikið magn á þessum runnum. Greinarnar bókstaflega svigna undan berjunum og það eftir að fuglarnir eru búnir að gæða sér á kannski fjórðungi berjanna.

Þar sem magnið er langt um meira en mamma mun nokkurn tíman nýta fékk ég þá flugu í höfuðið að sulta. Ég tók mig því til og gaf mér um fimm mínútur í að klippa kíló af berjum af runnanum. Ég nældi mér síðan í rúmlega kíló af rabbara og hélt heim. Skemmst frá því að segja þá er það ákaflega skemmtilegt og merkileg auðvelt að búa til bæði rifsberjahlaup og rabbbarasultu. Nú sitja um fjórar krukkur af rifsberjahlaupi og þrjár af rabbbara inni í ísskáp og bíða eftir gestum, ritzkexi og osti eða vænum hlaða af pönnukökum. Verið velkomin.

Hjólandi snældu vitlaus

Ég er búinn að vera duglegur að hjóla í sumar og hef reynt að hjóla sem oftast í vinnuna. Ég á heima á mörkum vesturbæjar og miðbæjar en vinnan mín er á ystu mörkum Kópavogs, steinsnar frá Garðabæ. (Eins og ég hef áður sagt hér) Þetta er því talsvert löng leið, um 10km hvora leið með tveimur erfiðum brekkum. Þetta er hörku æfing og gott fyrir hjartað. Þetta var ferlega erfitt fyrst. Í fyrstu ferðinni í vor dó ég næstum eftir að hjóla upp frá Nýbílavegi upp að Hamraborg. Æðarnar tútnuðu allar út, fæturnir sögðu NEEEEEEEEEEEEEEEIIII, ég andaði eins og físibelgur í höndum Magnúsar Vers og ég var nálægt því að kasta upp loksins þegar ég draslaði mér inn í vinnuna. Sem betur fer kom þolið fljótt og í þriðju ferð var ég farinn að komast alla leið án þess að vera búinn á'ðí þegar ég kom í vinnuna.


Síðan ég byrjaði að hjóla hafa undarlegir hlutir átt sér stað fyrir neðan mitt. Þá á ég að sjálfsögðu við fæturna, tvær. Það er svo komið að ég er með fjögur læri ef maður miðar við ummál. Kálfarnir á mér hafa bólgnað út, lærin strekkst og bossinn stífnað. Hvað ég gæfi fyrir að vera eins flottur að ofan og neðan. Þá væri ég eins og X í laginu en ekki eins og Þ. Ég hef verið að velta fyrir mér leiðum til þess að breyta þessu. Mér hefur til dæmis dottið í hug að hanna hjól sem maður hjólar með höndunum. Þá fór ég að hugsa að það væri sniðugt að maður gæt stjórnað hvaðan átakið er, hvort maður noti biceps, triceps eða hvað. Þá datt mér í hug að hjólið yrði einskomnar æfingabekkur þar sem þú skiptir um stöðu og stangir til að æfa mismunandi vöðva um leið og þú hjólar. Brillíant hugmynd... nema kannski þegar maður ætlar að hjóla þessu hálfu tonni af járni upp einhverja brekkur.

Þegar ég fór að skoða á netinu komst ég að því að til eru margar útgáfur af svokölluðum "Handcycles". Það eru semsagt hjól sem notaðar eru hendur en ekki fætur til að hjóla.

Dæmi:
Hand & foot bicycle
Hand & foot trike
Handcycle
Recumbent bicycles

Ef einhver veit um svona handhjól á Íslandi, látið mig vita. Mikið svakalega væri ég til í að prófa.

Eins og áður hefur komið fram hef ég sett stefnuna á að hjóla 500km í sumar. Ég er eins og er vel meira en hálfnaður en betur má ef duga skal. Ég er núna að æfa fyrir draumahjólaferð. Mér var nefnilega bent á brjálæðislega góða hugmynd í sumar sem á rætur sínar að rekja til snillingsins Dr.Gunna. Hann tók strætó með félaga sínum upp á Akranes og hjólaði svo Hvalfjörðinn heim. Þetta finnst mér alveg gjörsamlega brillíant. Þvílík snilld að upplifa Hvalfjörðinn á hjóli. Maður myndi aldrei nenna að hjóla fram og til baka nema með mikilli fyrirhöfn en að taka strætó og hjóla heim er frábær dags-hjólatúr. Þetta er svona 6-8 tíma túr eftir því hvað maður fer hratt yfir. Þetta eru líklega um 120km sem ætti að vera vel viðráðanlegt, þó það verði ekki auðvelt.
Mig langar að leggja af stað um næstu helgi ef veður leyfir áður en það verður orðið og kalt og dimmt til þess að fara þetta. Í versta falli ef hjól eða knapi bilar þá lætur maður bara sækja sig. Ekki langt að fara, þannig. Svo verð ég bara að vera fyrr á ferðinni á næsa ári og taka þetta almennilega á betri tíma.

Ég á að það einstaka sinnum til að vera svolítið keppnissamur (eða á mörkunum við að vera manískur). Ég hef skráð svo til hverja einustu ferð í vinnuna og stærri hjólaferðir og skráð allt sem máli skiptir. Ég hef verið að flakka fram og til baka með exel skjal til að skrá þetta og hef oft þurft að færa á milli skjala og svoleiðis. Þá rifjaðist upp fyrir mér að Google er með brilliant hugbúnað til þess að geyma ritvinnsluskjöl miðlægt á netinu. Þeir sem hafa áhuga á að fylgjast með árangrinum hjá mér geta þess vegna fylgst með hér: Hjólaferðir á Google Docs.

Aldrei er góð vísa of oft kveðin

Ég veit að ég er ekki sá eini sem hefur vanrækt bloggið mitt undanfarið. Mér er freistað að koma með slagarann: "Ég hef ekki verið duglegur að blogga undanfarið en nú ætla ég að taka mig á"... en ætla að sleppa því. Sumarið og sólin hvetja mann ekki til að sitja inni við tölvu og þaðan að síður að setja einhver orð á lyklaborðið inn á bloggið. Ég verð samt að segja að ég hef búið til allmargar bloggfærslur í huganum sem aldrei náðu lengra. Ég ætlaði að tala um ísbirni, ljósmæður, náttúruna, skáldskapinn, vinnuna, sumarfríið og ýmsa hluti sem í hugann hafa komið. Ég skrifaði meira að segja einusinni eða tvisvar eitthvað niður, en finn það ekki núna, þegar ég leita. Þetta er búið að vera heljarinnar sumar og allt of mikið að gera til að nenna að sitja og skrifa. Ég ætla þess vegna að bara að renna eldsnöggt yfir það sem er búið að gerast síðan í vor ef einhver hefur áhuga á því.

29.maí fór ég í einskonar útskriftarhelgarferð til Glasgow. Hún kom reyndar til vegna þess að Harpa var á leiðinni á heimsþing ljósmæðra vikuna eftir téða helgi. Við drógum Hrabbí og Steina með okkur og höfðum það ofsalega gott í bongó blíðu. Við sýndum okkur á götum bæjarins og sáum aðra, brugðum okkur til Edenborgar, sem er ægifögur og áhugaverð, og fórum þar á Taste & Fun festival. Í tveimur orðum sagt, frábær ferð. Myndin hér við hliðina er að mér og Steina fyrir framan svakalegan gosbrunn rétt utan við miðborg Glasgow þar sem við sóluðum okkur einn daginn.

14. Júní útskrifaðist ég formlega úr Háskóla Íslands með B.Sc. í bókasafns- og upplýsingafræði. Nú má ég senda inn umsókn til þess að kalla mig bókasafns- og upplýsingafræðing. Ég er líka mjög stoltur af sjálfum mér að útskrifast með fyrstu einkunn sem gefur mér aðgang að framhaldsnámi eftir nokkur ár.

27.júní átti ég afmæli og varð alveg 28 ára. Þetta er mjög erfiður aldur fyrir mig. Mér finnst ég vera að eldast sem er verulega slæmt ef eitthvað er að marka að þegar maður eldist bæti maður aðeins á sig og slappist. Ég má nú ekki við því, það veit Guð og sælgætismarkaðurinn á Íslandi. Á móti er ég næst yngstur í vinnunni og þyki því unglamb þar. Svona eru aðstæður misjafnar. Afmælið lennti á sólríkum sumardag og því var slegið upp garðveislu sem sést á meðfylgjandi mynd.

20.júlí fórum við fjölskyldan norður á Landsmót Skáta sem haldið var að Hömrum skammt frá Akureyri að þessu sinni. Harpa var dagskrástjóri landsmótsins og bar því ábyrgð á allri skipulagrði dagskrá allra þáttakenda sem skiptu þúsundum eða hérumbil. Það kemur því ekki á óvart að ég sá hana lítið bæði fyrir og á mótinu en við Valur Kári höfðum það ægilega gott í 24-28 stiga hita svo til allan tíman sem við eyddum í stuttbuxum spásserandi um svæðið, Akureyri (sérstaklega sundlaugina) og nærliggjandi umhverfi. Hrabby, Steini og strákarnir þeirra komu með okkur og með þeim fórum við VK meðal annars til Hríseyjar. Sú bátsferð vakti mikla lukku hjá strákunum. Þetta var í allt 11. daga ferð til 30.júlí, þar af 5 eða 6 nætur í tjaldi en hinar næturnar gistum við hjá tengdó í sumarbústað sem þau höfðu í nágreninu. Hér eru myndir af landsmóti

Helgina 8. til 11.júlí brugðum við biki undir dekk aftur og brunuðum austur í Suðursveit, perlu undir jökli. Þetta var raunverulega eina sameiginlega sumarfríi fjölskyldunnar sem við eyddum í rólegheitum, örlítill veiði og berjatínslu. Þetta var talsverður akstur en vel þess virði því alltaf er Jökulsárlónið magnað og Suðursveit er ákaflega skemmtilegur staður. Ekki sakaði fyrir Val Kára að geta buslað, leikið sér í læknum og hamast með Huldu Maríu. Vest var að ég var nýbúinn að tæma minniskortið á myndavélinni eftir landsmótið en hafði gleymt að setja það aftur í vélina. 15mb innbyggt minni dugar skammt þegar maður vill taka fjölskyldu og landslagsmyndir og neyddist ég því til þess að nota VGA upplausn eða myndavélina í símanum en hvort tveggja er varla frambærilegt. Hér má skoða nokkrar myndir úr ferðinni.

16.ágúst átti Valur Kári 4 ára afmæli. Valur Kári hefur lengi beðið eftir þessum degi að vera loksins 4 ára en ekki 3 eins og litlu börnin á leikskólanum. Hann hefur reyndar neitað að vera þriggja ára frá því rétt eftir áramót en samþykkti að vera þriggja og hálfs. Haldið var upp á daginn með því að bjóða fyrst vinum hans og nokkrum leikskólafélögum í hádegis-afmæli. Það var mikið stuð og ofsa gaman. Síðan komu fjölskylda og vinir í heimsókn seinnipartinn. Harpa átti að vanda heiður skilinn fyrir dásamlega góðar kökur og veitingar af ýmsum sortum. (Nú gengur ekkert annað en megrun). Dagurinn var hreint út sagt frábær og vorum við öll útkeyrð í lok dags. Hér má finna myndir af deginum

17.ágúst átti frænka Vals Kára, systurdóttir mín líka 4 ára afmæli. Glöggir muna kanski eftir því að hún fæddist 10 klst á eftir Vali Kára... þeir glöggu sem mundu það ekki vita þá af því núna. Það var því eins og venjulega dagur 2 í afmæli heima hjá systur minni og fjölskyldu

Restin af sumrinu fór að mestum hluta í að vinna, vera upptekinn, eyða tíma með stráknum og hafa það ágætt. Verst að nú ferð það að verða búið. Það er fyrst núna að verða svolítið skrítið að hugsa til þess að það sé enginn skóli framundan.

Magnað

Gosvatn

Mér er i fersku minni að mér fannst sodavatn ógeðslegt. Mér fannst kolsýrubragðið viðbjóðslegt, vatnið of gosmikið og fáránlegt að bragðbæta það með einhverju vondu bragði. Svo bregðast krosstré sem önnur tré og nú kemst ég varla í gegnum daginn án þess að finna sódann kitla kokið. Ég held mikið upp á Selecta vatns/soda vélina í vinnunni og sodastream græjuna heima (takk aftur Anna). Það eina sem fer i taugarnar á mér er að þurfa að borga allt að 180kr fyrir vatn með gasi út úr búð.

Ég held að breytingar a smekk sé merki um þroska. Nú eldist maður með hverju árinu sem líður og hvert matvendisvígið fellur á fætur öðrum. Tómatar, bananar, kaffi, te, feta, bjór, aspas, hvítvín, síld, túnfiskur og fleira hafa lætt sér inn sem neysluvörur jafnt og þétt sem voru bannvörur einusinni, þó í mis miklum mæli. Hver veit nema koníak, gin & tonic, campari og hákarl bætist í hópinn á efri árum.

[Sein tilkynnt] Stórtíðindi

[Nú er sumar, gleðjumst gumar, vinnan er alla daga]. Þegar maður er í skóla heldur maður að eftir að skóla sé lokið hafi maður mun meiri tíma til alls. Það er náttúrulega helber vitleysa. Eitt af því sem maður hefur til dæmis minna tíma fyrir er blogg. Ég er búinn að ætla að koma með ýmiskonar málefnalegar bloggfærslur og taka minn pól í hæðina á þjóðfélaginu, ísbjörnum, eurovision og fleiru en einhvernvegin var ekki mikill tími til að koma þeim hugsunum á blað. Ég skrifaði reyndar bloggfærslu í upphafi síðustu viku en var netsambandslaus og þess vegna gleymdist hún á minnislyklinum. Nú viku síðar dreif ég mig í að setja hana inn. Vers'o guð:]
--------------------------------

Jæja, kæru vinir nú er öllu lokið.

Á [þar]síðasta laugardag útskrifaðist ég loksins úr Háskóla Íslands með glans úr Háskóla Íslands með baccalaureus artium (BA) í bókasafns- og upplýsingafræði. Um leið vann ég mér inn rétt til þess að nota starfsheitið bókasafns- og upplýsingafræðingur.

Ég gat nú ekki annað en mætt á brautskráninguna ásamt 845 samnemendum mínum sem líka tóku við skírteini við þessa athöfn. Þetta var hin lengsta athöfn með tveimur klukkustundum af upplestri nafna á meðan nemendur hlupu yfir sviðið í laugardalshöllinni til þess að hafa í við upplesturinn. Ég og aðrir fengum að taka í höndina á deildarforseta okkar og síðan í hönd rektors. Þetta er líklega í fyrsta og eina skipti sem ég hef séð og hitt frú rektor á minni þrauta háskólagöngu. Athöfnin var tveir tímar og ég verð að viðurkenna að ég get illa gert upp við mig hvort þetta hafi verið þess virði að sitja þarna eða bara tímaeyðsla. Ég vona alla vega að stjórnendur muni sjá að sér í framtíðinni og til dæmis skipta upp brautskráningu milli fræðasviða næsta haust.

Ég hélt upp útskriftina með fjölskyldu og vinum í blíðskaparveðri, en því miður var aðeins hluti gesta sem sá sér fært að mæta, enda mikið um útskriftir þennan dag og flakk á fólki út um allt land. Dagurinn var engu að síður mjög ánægjulegur og góður og setti ákveðinn punkt við háskólagöngu mína.

Það verður reyndar að segjast að mér finnst ár og öld síðan ég var í skóla. Nú er maður búinn að vinna í meira en mánuð og enn lengra síðan kennslu lauk og því eru kennslustundir sem fjarlægt bergmál. Nú er stórum kafla í lífi mínu og allt bjart framundan. Ég er orðinn ráðgjafi og sérfræðingur í skjalamálum hjá FOCAL Software & Consulting (Hópvinnukerfum). Ég er reyndar búinn að starfa þar að hluta til síðastliðið eitt og hálft ár, en nú kem ég á fullu inn í starfsemina og tek við meiri skyldum. Mjög áhugavert og skemmtilegt þó ég hafi getað valið úr öðrum störfum. (Það er sko engin kreppa hjá bókasafns- og upplýsingafræðingum eins og starfsauglýsingar gefa skýrt til kynna).

Nú er það bara að hoppa út í sumarið með prófskírteinið, góða skapið og tilhlökkun eftir alvöru launaseðli (nú fer maður kannski að lifa yfir fátæktarmörkum víst maður er laus við LÍN).

Hjólað í vinnuna

Ég var mjög duglegur í síðustu viku þegar ég bættist í hóp starfsmanna FOCAL og hjólaði í vinnuna. Ég hjólaði þrisvar í síðustu viku fram og til baka og reif þannig meðaltalið almennilega upp. Það vill nefnilega þannig til að ég á ekki heima í nágreninu eins og flestir. Í síðustu viku hjólaði ég 60km og eyddi rétt um þremur og hálfum tíma í verknaðinn. Málið er að ég þarf að hjóla frá mörkum Vesturbæjar og Miðbæjar að mörkum Kópavogs og Garðabæjar um 10 km leið. Leiðin er ágæt þótt hún sé töluvert meira upp í móti í vinnuna. Þar vegur þyngst Kópavogshæðin sem ég þarf að fara yfir.

Stefnan er að reyna að hjóla 1-3 í viku í sumar þannig að ég stefni á að hjóla að minnsta kosti 500km í sumar. Eins og sannur keppnismaður er allt skráð. Hjólatími, hámarkshraði, meðalhraði, skýjafar, vindhraði, vindátt og rakastig, þannig að ég geti borið saman ólíkar ferðir eftir aðstæðum og bætt mig. Það gerir þetta ennþá skemmtilegra. Það er komið sumar!!!

Farinn, búinn, bless.

Jæja. Í síðustu viku lauk námi mínu við Háskóla Íslands. Loksins. Nú er ég semsagt óformlega háskólamenntaður einstaklingur, en formlega útskriftin verður laugardaginn 14.júní (í amk fjögurra klukkustunda athöfn í Laugardagshöllinni).

Þeir sem ekki vita þá verð ég formlega útskrifaður með BA í Bókasafns- og upplýsingafræði, og má því nota lögverndaða starfsheitið Bókasafns- og upplýsingafræðingur (að tilskyldu leyfi menntamálaráðuneytisins sem þarf að fá).

Og hvað gerirðu með það? spyrja margir. Ég þurfti að minnsta kosti að útskýra það fyrir systur minni fyrir skemmstu en ég er ekki viss um að hún sé nokkru vísari. Það verður örugglega bara efni í heila bloggfærslu að útskýra það. Ég er nefnilega kominn í svona starf þar sem maður þarf að nota allskonar hugtök og "fyrirtækjaorð" til að lýsa því hvað maður gerir. Ekki eins einfalt og að segja "ég er læknir" eða "ég er verkfræðingur". Í örstuttumáli er ég farinn að vinna við ráðgjöf og sem sérfræðingur á sviði skjalstjórnunar hjá hugbúnaðar og ráðgjafafyrirtæki þar sem ég hef verið í hlutastarfi síðasta árið. Í starfinu felst ráðgjöf í skjalamálum hjá fyrirtækjum og stofnunum, kennsla á kerfi fyrirtækisins og hugbúnaðarþróun innan fyrirtækisins. Fyrirtækið heitir FOCAL Software & Consulting og er staðsett í Hlíðarsmáranum í Kópavoginum.

Ég hef mikinn hug á að halda upp á þennan stórmerka áfanga með miklum látum og sameina þannig útskriftar- og afmælisveislu. Það er nokkuð seint í rassinn gripið að fara að leita að sal núna. Ég auglýsi þess vegna eftir einhverjum sem þekkir til eða geti bent á lausan sal laugardaginn 14.júní þar sem hægt er að taka á móti 30-50manns á milli kl 16-01, ekki þurfi að kaupa veitingar með salnum og leyfilegt sé að koma með eigið vín. Ef ég/einhver reddar sal, þá verður stuð, stuð, stuð.

Annars er ég bara voðalega lífsglaður þessa dagana í sólinni og sumrinu, allt gott af frétta af börnum og burum. Harpa varð á föstudaginn formlega 2.árs nemi í ljósmóðurfræði, einskonar ljósmóðurkandídat og strákurinn stóri stækkar sífellt og leikur við hvern sinn fingur.

BA ritgerðin farin úr húsi

Ég skilaði 84bls lokaritgerð í gær: "Rannsókn á starfsvettvangi bókasafns- og upplýsingafræðinga". Skrítin tilfinning. Ég skilaði henni í tvíriti á skrifstofu félagsvísindadeildar. Ég var fyrir örlitlum vonbrigðum því það voru engir lúðrablásarar eða glimmer í loftinu þegar ég rétti skrifstofustarfskonunni eintökin. Ég er kanski ekki búinn að fatta þetta. Maður er buinn að vera að hugsa um þetta sólarhringum saman og á nóttunni hefur mig dreymt suma kaflana og verið hræddur um að rugla þeim í svefni. Kanski er það það að maður hefur alltaf séð fyrir sér takmarkið framundan, ekki að baki.
Skrítið. Mjög skrítið.Ég hlít að fatta þetta. Nú eru bara 3 verkefni eftir. Geðveikt!

Bráðum búin áðí

Nú er álagið enn í hámarki.... eða réttara sagt, er búinn að vera undir miklu stöðugu álagi síðustu vikur. Fyrirlesturinn gekk vel í síðustu viku eftir tvær andvökunætur. Harpa segir að á miðvikudag hafi ekki verið hægt að tala við mig, ég var örþreyttur, utan við mig og ruglaður. Þess vegna tók ég mér tveggja daga pásu á fimmtudag og föstudag.


Á föstudaginn var reyndar hápunktur félagslífs Katalogosar, félags bókasafns- og upplýsingafræði nema, en ég er einmitt í stjórn... eða var fram að kosningu á föstudag. Farið var í heljarinnar óvissuferð með vísindaferð, mannaveiðum og veislumat. Það vildi svo merkileg til að þennan téða föstudag var krakkaskríll að mótmæla öllu og öllum við gatnamót Kringlumýrarbrautar og Miklubrautar. Og viti menn, fyrsta stopp hjá okkur var VR en við keyrðum fram á skrílinn upp við hús verslunarinnar þar sem hópurinn ákvað að standa fyrir rútunni. Eftir nokkur leiðindi kom löggan og bjargaði okkur. Hópurinn lét reyndar ekki þar við sitja. Einn stálpaður krakki reyndi að leggja til nýkjörins formanns okkar, Andreu. Það er ég viss um að drengurinn hefði aldrei vogað sér að segja neitt ef hann hefði ekki verið í stórum hóp sem æstist allur við veru okkar. Síðan elti hópurinn okkur inn að anddyri VR og vildi elta okkur inn.
Við sáum það svo klárlega að þarna var tilgangurinn ekki að mótmæla neinu sérstöku, bara heiminum yfir höfuð og vera með vesen.
En nema hvað, heimsóknin hjá VR var mjög ánægjuleg, síðan fórum við með allan hópinn í lazertag lengst upp í Kópavogsnýlendum. Ég verð að segja það, skólasystrum mínum til hrós að allar fóru þær með inn í salinn hvort sem þær voru ungar eða á góðum aldri. Í lokin brunuðum við á TAPAS þar sem við fengum dásamlegan mat og drykk.

Um helgina tók síðan lestur við eins og hægt var að koma við en í nótt skilaði ég lokahandriti að lokaritgerðinni minni. Eins og við var að búast erum við Harpa að verða veik, bæði komin með hita og slappleika en Harpa er þó verr haldin. Ég ætla að halda mér uppi fram að helgi, en á föstudaginn skila ég fullbúnri prentaðri ritgerð og fer í 4 klst aðferðarfræði III próf... gaman gaman. Línuleg aðhvarfsgreining, fjölbreytugreiningar og whatnot. Í næstu viku fer ég síðan í vettvangsnám og skila 2 þokkalega stórum verkefnum til viðbótar og ÞÁ verð ég búinn. Nú er bara að taka sig saman, plástra og stúta nokkrum verkjatöflum og klára þetta. I can do, and I will.

Bráðum búinn að læra

Þegar síðasta kennslutímanum í vefstjórnun lauk á fimmtudaginn var spurði vinkona mín og skólafélagi hvort mér þætti ekki skrítið að vera búinn með síðasta kennslutímann í háskólanum. Ég fékk vægt sjokk. Ég hafði engan vegin gert mér grein fyrir því að núna er ég formlega búinn að meðtaka svo til alla kennslu sem ég fæ í háskólanum. En það er ekki laust við að ég svolítið sorgmæddur. Maður er búinn að hafa það skemmtilegt með skemmtilegu fólki í tímum og sá félagsskapur hefur ekki verið síður mikilvægur og námið sjálft. Hvað tekur við í vor þegar maður heldur formlega á atvinnumarkaðinn (næstu ár áður en maður fer í framhaldsnám).


Þetta vor er auðvitað öðru vísi en venjulega þar sem ég er búinn að vera að vinna að og á mesta hasarinn eftir með lokaverkefnið. Ég á eftir að fara í eitt próf og skila 4 verkefnum til viðbótar og síðan er málþing þar sem ég kynni helstu niðurstöður lokaverkefnisins í næstu viku. Næst þrjár vikur verða ansi stífar, svo ekki verði meira sagt. Ég get ekki beðið eftir að klára og ÚTSKRIFAST... en það verður átakanlegt að mörgu leiti.

ps. frekari upplýsingar um málþingið er að finna hér: http://nemendafelog.hi.is/Katalogos/malthing2008.htm

Úreld mynd, tæknilega séð

Í gærkvöldi horfið ég á hluta af John Travolta myndinni Blow Out . Myndin fjallar um hljóðmann sem fyrri tilviljun tekur upp hljóð af bíl"slysi" þingmanns sem sannar að um morð var að ræða.


Mér varð ljóst strax í upphafi myndar að þessi mynd hefði ekki elst eins vel eins og margar aðrar Travolta myndir. Plottið byggist á "ótrúlegri" hljóð og mynd klippi tæki síns tíma, en í dag er grátbroslegt að horfa á Travolta rölta um með 10kg segulbandstæki með segulböndum á stærð við matardiska takandi upp umhverfishljóð fyrir nýjustu bíómynd sína. Ég tala nú ekki um þegar hann fer heim í "hljóðver" sitt þar sem ótal risa segulbandstækjabúnaður er til staðar og ræmur upp um alla veggi. Seinna notar hann ótrúlega tæknilega þekkingu sína til þess að para saman röð mynda og sína hljóðupptöku til þess að sýna fram á ótrúlega samsæriskenningu sína. Maður getur ekki annað en brosað yfir öllu þessu, hvað tækniþróunin hefur verið ör á ekki nema 27 árum. Núna get ég gert allt þetta og töluvert ansi mikið betur í tölvunni minni án þess að svitna eða að þurfa að bíða í sólarhring eftir að "filman" sé framkölluð.

Ég hélt ég yrði ekki eldri þegar aðalpersónan rifjar upp í miðri mynd þegar hann vann hjá löggunni við hleranir. Hann setti upp hlerunarbúnað á lögreglumann, en búnaðurinn var örugglega nokkur kíló þar sem sendingabúnaðurinn var á stærð við mjólkurpott... og þegar lögreglumaðurinn fór að svitna innan um bófana fór batterípakkinn að leka sýru og tækið að brenna yfir. Gjörsamlega óborganlegt atvik, (þó það hafi örugglega verið tilfinningaþrungið fyrir 27árum).

En það var nú ekki eingöng tækniundrin sem gerðu þessa mynd svona vonda. Ég gapti alveg þegar Travolta valsar um spítalann í upphafi myndar með sígarettu lafandi í munni milli lækna og sjúklinga. Sumt hefur breyst. Klæðaburður, hárgreiðslur og ofleikur hjálpuðu ekki heldur til.

Maður getur ekki annað en velt fyrir sér hvað Valur Kári muni hlæja að myndum nútímans eftir 27 ár. Verða CSI þættirnir meinfyndnir fyrir að nota DNA, fingrafarabanka og stafræna endursköpun? Verða 10megapixla myndavélar, plasmasjónvörp, DVD, HD og Bluray fornaldargripir sem sjást bara í gömlum bíómyndum?

Ég mæli amk alveg eins með því að kíkja á þessa mynd, þó það væri ekki nema til þess að brosa að tækni áttunda áratugarins.

Tíminn líður, trúðu mér,
taktu maður, vara á þér.
Heimurinn er sem hálagler
hugsaðu um hvað á eftir fer.

Funny Farm þrautin

Hver kannast ekki við að hafa dottið í sniðugan leik á netinu. Maður hefur eytt löngum tímum í að skjóta niður kúlur, horfa á myndbönd og ég veit ekki hvað og hvað, en í síðustu viku var mér bent á leik sem er gjörsamlega óviðjafnanlegur.


Leikurinn kallast Funny Farm. Hugmyndin er frekar einföld. Takmarkið er að giska á orð út frá öðrum orðum.


Þegar þú byrjar þrautina færðu orðið "On the farm". Út frá þessu orðasambandi liggja nokkrar leiðir. Þú þarft að giska á hvaða orð er verið að leita að. Hvað er á bóndabæjum? Ákveðin dýr, vélar, fólk?

Til að koma þér af stað, þá getur þú til dæmis getur þú skrifað Cow. Við það opnast nýir möguleikar út frá cow þar sem þú þarft að finna orð sem tengjast cow merkingalega eða á einhvern fjarlægan hátt.
Eftir ótal tilraunir kemst þú út fyrir fyrsta skjáinn og þá lendirðu í öðrum glugga sem er með annað þema.


Maður þarf að vera ansi lunkinn til þess að komast áfram í þessum leik og mælt er með því að fá vini og kunningja til þess að hjálpast að. Ég er búinn að reyna við þetta ansi lengi en er ekki búinn að opna fyrir nema um 40% af gluggunum. Það sem gerir þetta ekki síður skemmtilegt er oft eru tengingarnar svo augljósar að maður fattar það ekki strax. Stundum er tengingin þannig að næsta orð hljómar líkt eða tengist óbeint. Eins og til dæmis Barn -> Barney sem vísar síðan á -> purple (btw, Barney er fjólublá risaeðla í Bandarísku barnaefni). Stundum gengur manni vel, en svo getur maður verið gjörsamlega stopp tímunum saman. Google og Wikipedia eru ómetanleg hjálp. Hér er líka nauðsynlegt að "think outside the box".


Kíkið á snilldina á: http://shygypsy.com/farm/p.cgi. Kominn tími'á hugs hugs hugs!


ps. Það merkilega við þett allt saman er að það er raunveruleg ein rétt lausn á þessu. Ef þú klárar heilan skjá færðu vísbendingu um aðal svarið, en til þess að geta svarað "the ultimate question" þá verðurðu að klára hvert einasta atriði á hverjum einasta skjá og gott betur. Skyldi svarið vera "42"?

Gnægtabrunnur internetsins - Geni.com

View more of Óskar Þór's tree | Get your own family tree at Geni.com

Ef það finnst ekki á netinu, þá er það ekki til.

Fyrir tilstilli Daníels þá datt ég inn á vefinn geni.com. Hér er á ferðinni merkilegt fyrirbrygði, vefur til þess að búa til ættartré fjölskyldunnar þinnar.

Þessi vefhugbúnaður er alveg gífurlega lunkinn og sniðugur. Ég sjálfur á orðið voðalega erfitt að muna börn barna systra pabba, enda hittar maður þetta fólk ekki nema þriðja hvert ár eða svo og hvað þá að maður muni öll börnin sem börn barna afasystkina pabba. Núna er kominn vettvangur fyrir mig og alla fjölskylduna mína og fjölskyldur fjölskylduaðila minna til þess setja inn upplýsingar og myndir og sig og síðna.

Ein snilldin við þetta er að ég þarf ekki að setja alla inn. Auðvelt er að bjóða fjölskyldumeðlimum aðgang svo þeir geta sett inn sínar upplýsingar og sínar myndir og síðan boðið sínum aðilum aðgang sem geta sett sína inn. Til dæmis bauð hálfsystir Hörpu inn sínu fólki sem er farið að setja sitt fólk inn þannig að tréð hefur vaxið gífurlega í þá áttina.

Forritið er ótrúlega fjölhæft og skemmtilegt og ég mæli ótvírætt með því til skemmtunar of fræðslu. Hér að ofan er hægt að sjá mitt eigið ættartré.

Stóra beinfundarmálið

Ég búinn að fylgjast spenntur með beinfundinum í Kjósahreppi sem hefur verið í fréttum núna um páskana. Þetta hljómar eins og lýsing á góðri glæpasögu eftir Arnald:


Grafarlaus bein í mýrinni
eftir Indriða Arnaldsson

Á páskadag rekast börn á höfuðkúpubein sem liggur úti í móa. Við athugun málsins kemur í ljós að beinið er úr höfuðkúpu konu sem lést fyrir um 30 árum. Fram kemur kona sem telur beini koma úr búslóð hjólhýsis sem splundraðist í ofsaveðri um áramótin svo innanstokksmunir dreifðumst um svæðið...
Við rannsókn málsins beinast böndin fljótt að tengdarsyni konunnar sem segist hafa fengið það frá látnum afa sínum, sem var héraðslæknir á þeim tíma sem talið er að konan hafi látist.

Hér er á ferðinni æsispennandi spennutryllir um afbrýðissemi, fjölskyldudeilur, ást og galdra sem teygir sig yfir norðurlöndin endilöng þar sem rannsóknarlögreglumennirnir Sigurgeir og Sigrún grafast fyrir um fortíð stoltrar ættar með dimm leyndarmál.

Ég get ekki beðið eftir að þættirnir koma í sjónvarpi!

Marinn og blár

Bansettur bíllinn okkar tók enn upp á því í dag að neita að snúa lyklinum í svissinum. Þetta hefur nokkrum sinnum áður komið fyrir og ALLTAF þegar maður má síst vera að því. Í þetta sinn voru VK og Harpa stödd á Select uppi á Höfða á leiðinni á Flúðir. Ég fór ekki með í þetta sinn því ég þarf að vera heima og læra, læra, læra. Nóg af skilaverkefnum eftir páska og lokaverkefnið færist sífellt nær. En þau urðu semsagt föst þarna því svissinn er bilaður. Ég kom og bjargaði þeim með Pólóinn hennar tengdó svo þau kæmust af stað úr bænum. Ég eyddi klukkutíma í að reyna að þjösnast á lyklinum áður en pabbi kom með verkstæðismann frá Suzuki sem á endanum tók skrúfjárn, þrykkti því inn í svissinn og snéri af afli (þangað til eitthvað small) og þá gekk lykillinn hringinn.

Bíllinn er semsagt kominn á verkstæði, ég komst í skólann (2klst eftir áætlun) og sit hér bloggandi með bláan og marinn þumalfingur og vísifingur eftir að haf tekið á lyklinum í klukkutíma samfellt.

Olgeir ofurhetja

Það kann að koma mörgum á óvart, en alveg síðan í barnaskóla hef ég haldið ótrúlegt leyndarmál. Ég er ekki bara Óskar Þór, einfaldur nemi, heldur er ég á næturnar ótrúlega ofurhetja, OLGEIR OFURHETJA.

Það vildi nefnilega svo óheppilega til eitt kvöld þegar ég var 13ára að ég var að labba framhjá rafstöð orkuveitunnar. Einmitt á þeim tímapunkti var rússnesk herflugvél að fljúga yfir með fullan farm af kjarnorkuúrgangi og svo óheppilega vill til að eldingu slær niður í flugvélina og veldur skammhlaupi í farangurs rampi með þeim afleiðingum að ein kjarnorkuúrgangsfatan fellur niður og lendir á mér. Fyrir röð undraverða atburða æxlast það þannig að þar sem ég stend lörðandi í kjarnorkuúrgangi lýst annarri eldingu niður í rafstöð orkuveitunnar og leiðir út beint í mig svo ég varð skyndilega eins og kjarnorkuknúin ljósapera. Öllu rafmagni sló samstundis út í hverfinu en ég lýsti eins og viti þar sem ég stóð þarna í losti.

Skemmst frá því að segja þá átti ég sök á ófáum rafmagnstruflunum í hverfinu næstu árin á meðan ég náði valdi yfir ofurhæfileikum mínum. Ég get hlaupið svo hratt sem eldingu lýst niður, skotið rafmagni úr höndunum, stjórnað rafsegul- og útvarpsbylgjum og séð með X-ray vision allt sem mig langar að sjá. Ég hef einn míns liðs varið Ísland fyrir ógnum heimsins. Ill ómenni og arðræningjar hafa ekkert haft í mig og nú eru illmennin Ógnarbrók, Hipp hopp Halli, Doktor Magarena og Fyndnasti maður Íslands vistaðir á bak við lás og slá á geðdeild Landsspítalans.
Vinsamlegast virðið ofur-einkalíf mitt og haldið þessu leyndu. Ég get bara ekki þagað lengur yfir þessu.

Myndirnar að ofan voru teknar á þemaárshátíð skátafélagsins Ægisbúa í Janúar síðastliðnum, en þar opinberaði Harpa sig einnig sem Harpa MacFinnegan, the Scotish hag.

No Stream of Soda

Ég er búinn að vera mjög að lang mestu leiti mjög duglegur síðasta mánuðinn. Ég hef dregið um 90% úr kókdrykkju og aukið grænmetisneyslu um 300%. Stefnan er síðan að auka hreyfingu um 400% (sem ætti reyndar ekki að vera erfitt, tölfræðilega séð). En jafnvel þótt ég sé ekki farinn að auka hreyfingu neitt verulega ennþá er nálin á vigtinni blessunarlega farin að hreyfast í rétta átt.

Það er herfilega erfitt að hætta í kókinu. Eða kannski heldur algjörlega ómögulegt að hætta í gosinu. Ég held ég geti ekki hætt að kaupa gos til að drekka "á ferðinni" og þess vegna eyðirmaður glaður 140kr í vatn með gosi og vott af bragði. Krónurnar safnast hinsvegar saman.

Mér hefur reynst ágætlega að eiga 2l kristal flösku í ísskápnum til að grípa í. Það er merkilegt hvað gosið endist lengi í þessum flöskum, ólíkt í kókinu.

Við Harpa höfum átt forlátt Sodastream tæki í mörg ár og notað það nokkuð, þó með hléum. Svona vélar eru alger snilld. Við höfum reyndar ekki notað bragðefni lengi, en að sóda könnu af vatni og skella appelsínu/melónu/epla/sítrónu/lime sneið í og láta bíða í svona hálftíma inni í ísskáp gerir alveg kraftaverk. Nema hvað... þegar ég ákvað að hætta í kókinu dró ég fram tækið og ætlaði að sóda. Þá komst ég að því að ég hafði klárað kolsýruna síðast þegar ég notaði tækið. Ég fór og splæsti í nýjan kút. Þegar ég skellti honum í frussaðist kolsýra út um allt svo ég náði með naumindum að skrúfa hann af áður en hann tæmdist. Ég hélt að hann væri bilaður og fékk nýjan, en í ljós kom að það er Sodastream tækið sem er bilað. Ég settist niður með skrúfjárn og mikinn vilja, en þrátt fyrir það hefur mér ekki tekist að laga það betur en svo að þegar ýtt er á takkann frussast kolsýra út úr öllum opum og ekkert gerist í flöskunni.

Ef svo heppilega vill til að einhver ykkar á þvílíkt undratæki sem rykfellur inni í skáp þá skal ég mjög gjarnan losa ykkur við það, og það án þess að taka nokkra greiðslu fyrir. Ef ekki, þá minni ég á að ég á afmæli í lok júní, og stefni auk þess á að útskrifast í vor. :)

Fallin í valinn

Við Harpa tókum okkur til og urðum veik um helgina. Ógeðslega veik. Viðbjóðslegt. Hausverkur upp á 10 (á skalanum 1-10), eyrnaverkur, ógleði og vanlíðan auk þess sem að í hvert skipti sem maður kyngir er það eins og að kyngja glerbrotum. Skemmst frá því að segja, þá vorum við greind með streptokokka sýkingu, sem er mjög smitandi, og komin á viku pensillínkúr. Ég fer á eftir með Val Kára í strok til að athuga með hann.
Ekki mikil gleði á þessu heimili undanfarna og næstu daga.

UPDATE: Strok úr Val Kára sýndi fram á streptó sýkingu líka. Við erum semsagt öll famelían vígvöllur streppara.

Þett'er það mesta bull sem ég hef nokkurntíman heyrt!

Við Harpa keyptum loksins Dýrin í Hálsaskógi handa Val Kára. Nokkuð sem er lengi búið að vera á áætlun. Mikki refur og Lilli klifurmús óma nú á hverjum degi við mikla ánægju þess litla. Hann vill iðulega "hlusta á Lilla klifurmús" eins og hann kallar diskinn.

Það er ekki laust við að maður finni fortíðartaugarnar kippa í þegar Bessi Bjarnarson fer hamförum sem geðilli refurinn. Maður leggur eflaust töluvert meiri skilning í leikritið núna heldur en þegar maður var sjálfur lítill.

Nú þegar ég er búinn að hlusta á fyrrihluta leikritsins töluvert oft fer maður að pæla í ýmsum hlutum. Þar á meðal eru praktísk atriði eins og pælingin með piparköku fíaskóið.

Ég hef verið að spekúlera svolítið. Er hægt að kaupa pipar í kílóavís? Á einhver heilt kíló af pipar við hendina? Ég fór á netið að leita að stórum magnpakningum með pipar en fann mest 85gr dúnk með fínmöluðum pipar. Í meðal lítlum piparstauk eru kanski 35gr af pipar. Það þýðir að bakaradrengurinn hefði þurft að tæma um 30 piparstauka til að ná heilu kílói. En, ok, segjum sem svo að bakarar (kökugerðarmenn) eigi pipar í massavís. Er raunverulega hægt að baka uppskrift sem inniheldur heilt kíló af pipar en eina teskeið af sykri? Skyldi pipar haga sér líkt og hveiti eða vera jafn ómeðhöndlanlegur og sandur? Hvernig væri piparkökur sem þessar á bragðið? Það er alveg spurning að fara og athuga þetta. Á einhver kíló af pipar til að lána mér?

Þeeegaaar piparkökur bakast...

Notandi framtíðar

Það verður ekki af litla manninum skafið. Ég fór á Skífu útsöluna fyrir helgi og rakst þar á
tölvuleikinn "Doppa Bregður á leik", en það er einfaldur tölvuleikur hugsaður fyrir leikskólaaldur (3+). Í leiknum er unnið með form, liti, tölur, minni og fleira þroskandi og örvandi. Hann var á sérstöku tilboðsverði heilar 499kr. Ég keypti hann og reyndar líka Glóa og lestrarleiki tvo seman í pakka sem ég geymi þangað til síðar á næsta ári.

Þegar ég kom heim gaf ég stráknum leikinn við mikla ánægju. Ég gróf upp litla usb mús sem passar í lófa hans og síðan settumst við niður við tölvuna og ég sagði honum að Doppa væri leikur sam hann ætti að stjórna. Það tók smá tíma fyrir hann að skilja hvernig músin hreyfist og að fatta að smella á réttan músartakka. Valur Kári er svo ofsalega ánægður með leikinn og getur dundað sér tímunum saman við að para saman form, lita myndir, finna doppu, meta stærðir og er orðinn fullfær á að velja hvort hann vilji halda áfram, hætta eða fara á milli valmynda.

Hann er svo áhugasamur að í gær kaus hann frekar að leika sér í tölvuleiknum heldur en að horfa á Þorlák og Dóru í sjónarpinu (og það verður að teljat MJÖG merkilegt). Við Harpa erum líka sammála um það að við erum mun ánægðari að sjá hann dunda sér við tölvuleik þar sem hann þarf að hugsa og taka virkann þátt í stað þess að sitja hugsunalaus fyrir framan sjónvarpið.

Í morgun eru liðnir um 4 dagar síðan hann fór að nota leikinn sjálfur. Hann vaknaði klukkan sjö
í morgun (við litla gleði okkar Hörpu). Hann vakti okkur en fór svo sjálfur fram á meðan Harpa
barðist við að koma sér á fætur. Stuttu síðar ýtir Harpa við mér hlægjandi. Valur Kári gerði sér lítið fyrir, fór fram, kveikti á tölvunni, náði í músina, opnaði Doppu leikinn og fór að leika sér alsæll, áður en harpa kom fram.

Í stuttu máli, þá mæli ég hiklaust með þessum leik fyrir alla litla hnokka og hnátur.
(Leikurinn er auðkeyranlegur, ekki nema 25mb í flashformi sem má færa inn á harða diskinn. Vel og vel 499kr virði). Hér eru frekari upplýsingar um leikinn í fyrirlestri nemanda við kennaraháskóla Íslands.

Spjarir

Við Harpa tókum okkur til og sóttum öll gömlu og litlu fötin af Vali Kára sem við vorum búin að pakka niður og setja í kjallarann hjá mömmu og pabba. Við höfum lánað talsvert af fötum og þess vegna riðlaðist skipulagið í kössunum eftir því hvenær hvaða pokum var skilað og hvert þeir fóru.

Það kom fljótt í ljós þegar ég byrjaði að bera kassana upp úr kjallaranum og það er ekkert smá magn af fötum sem drengurinn hefur gengið (bókstaflega) í gegnum. Fatakassarnir komust naumlega fyrir í bílnum með annað farþegasætið lagt niður.

Mér reiknast um það bil til að við eigum um 460 lítra af fötum (miðað við fjölda kassa og hvað þeir taka). Síðan getum við hugsað út í það að hér erum við bara að tala um þau föt sem við höfum pakkað niður. Ég hugsa að þetta sé ekki nema í mesta lagi 2/3 hlutar af fötum sem hann hefur átt. Margt hefur eyðilagst, verið hennt, gefið og týnst. Og svo getum við líka bætt við hálffullri kommoðu af fötum sem hann notar núna... og hann er bara 3,5 ára. Hann á eftir að stækka næstu 15 ár! Við erum að tala um mikið af fötum!

p.s. Ef það gæti verið að þið liggið á einhverjum fötum frá okkur sem þið eruð hætt að nota væri fínt að fá þau til baka svo við getum pakkað þeim á réttan stað.

Langlínusamband

Það er nú bara þannig að við hjúin erum einskonar þjónustumiðstöð nákominna á okkar sviði. Ef einhvern í fjölskyldunni eða aðra góða vini vantar faglega ráðgjöf (eru með spurningar og vantar svö) í sambandi við heilsu, lyf eða barneignir þá oft hringt í Hörpu. Ef einhvern í fjölskyldunni eða aðra góða vini vantar tölvuaðstoð þá er oft hringt í mig. Við Harpa erum fús að veita alla þá aðstoð sem við getum, enda höfum við bara gaman að því að geta ausið úr okkar viskubrunnum.

Í fyrradag aðstoðaði ég góða vinkonu mína við að setja upp gott og "gilt" heimildaskráningarforrit. Með því setti ég nýtt met og stækkaði þjónustusvæðið mitt umtalsvert. Ég hafði áður þjónusta Ísland og Þýskaland (á meðan systir mín bjó í Þýskalandi) en núna gerði ég mér lítið fyrir, þræddi koparvíra og ljósleiðara yfir þvert atlandshafið og tók yfir stjórnvölin í tölvu á vesturströnd Bandaríkjanna. Svonan er tæknin stórmerkilegt.

Næsta verkefni, uppsetning á tveimur fartölvum, bíður síðan í kvöldsins.

Áhugavert sjónvarpsefni á RÚV í kvöld

Klukkan 21:15 verður á dagskrá Ríkissjónvarpsins afar áhugaverð kvikmynd fyrir verðandi bókasafns- og upplýsingafræðinga.

Það er stórmyndin: The Librarian: Quest for the Spear (eða Bókavörðurinn - Leitin að spjótinu).

Hér er á ferðinni bandarísk spennumynd frá 2004 sem fjallar um bókavörð sem reynir að endurheimta töfragrip sem stolið er af safninu þar sem hann vinnur og nýtur hann aðstoðar konu sem er vel að sér í bardagaíþróttum. Leikstjóri er Peter Winther og meðal leikenda eru Noah Wyle, Sonya Walger, Bob Newhart, Kyle MacLachlan og Kelly Hu.

Myndin þykir gefa einkar greinargóða mynd af starfsvettvangi bókasafns- og upplýsingafræðinga. :Þ

IMDB.com gefur myndinni 5,9 af 10 mögulegum stjörnum (http://www.imdb.com/title/tt0412915/)

Frekari upplýsingar um myndina má finna hér: http://en.wikipedia.org/wiki/The_Librarian:_Quest_for_the_Spear

Góða skemmtun.

ps. þeir sem missa af henni í sjónvarpinu geta nú keypt hana á DVD af AMAZON

Minn dagur í dag

Dagurinn í dag gleður mig mikið. Mér finnst það fallegt af samfélagi nútímans að halda daginn í dag hátíðlegan til heiðurs fólks eins og mér. Það er alveg ljóst að það er ekki til neinn "slána"dagur. Spurning hvort bakarí ættu að taka upp á því að baka einhver sérstök brauð sem þau geta kallað Slána?

Gulrót

Nú er ég aldeilis búinn að setja pressu á sjálfan mig. Þannig er mál með vexti að Harpa og ljósmæðraungarnir (sam-ljósmæranemar hennar) hafa undanfarið verið að skipuleggja hópferð á
Ljósmæðraráðstefnu sem fer fram í Glasgow í sumar. Þessi ráðstefna er frá Sunnudegi til fimmtudags fyrstu helgina í 1.-5. Júní. Það kom í ljós þegar flugferðir voru skoðaðar að það var 10þ krónum ódýrara að bóka flugfar frá fimmtudegi til fimmtudags heldur en sunnudegi til fimmtudags. Ég segi það ekki, auðvitað er hótel kostnaðurinn meiri... en þegar við fórum að spá, þá datt okkur í hug að það það er líka hægt að fá flugfar frá fimmtudegi til sunnudags. Við Harpa höfum aldrei farið tvö saman til útlanda, og svo er ég náttúrulega að útskrifast í vor... þannig að það væri hægt að líta á þetta sem útskriftaferð, ekki satt?

Við erum semsagt búin að bóka flug, svo nú er aldeilis nauðsynlegt að halda á spöðunum. Ef utanlands-útskriftarferð með Hörpu er ekki hvatning til að leggja sig fram í vetur, þá veit ég ekki hvað.

Oooo... I cant wait.

Síðasta iPod vígið fallið

Við Valur Kári fórum í heimsókn til systur minnar um helgina. Það var eins og venjulega mikið stuð og gaman hjá frændsystkinunum Vali Kára og Örnu Ösp. Þau eru orðin svo stór að maður þarf svo til ekkert að grípa inn í leikinn til að sætta ágreiningsmál.

Það sem ber hinsvegar hæst í þessari heimsókn er nýi, fíni, glansandi iPod'inn hennar Sifjar, sem
hún fékk í jólagjöf. Þetta er hinn merkasti gripur, 8gb iPod nano. Ég hef hingað til ekkert haft
yfirþyrmandi áhuga á að fá mér ipod. Mér hefur nægt að vera með 2gb minniskort á símanum og sæmilegt headsett. En... þessi iPod... Næfurþunn græjan, glansandi bjartur skjár, dúnmjúkt viðmót, hörku hljómur...

Það var eins og eitt lítið tannhjól sem hélt stífluvirkinu saman hefði brostið í höfðinu á mér. Allar
langanir í iPod sem höfðu verið byrgðar inni í mörg ár flæða nú óhindraðar yfir allt. Ég er búinn að skoða alla iPodda á www.apple.is, apple.com, ebay.com, ebay.co.uk, amazon.com, amazon.co.uk... osfrv.

Og ég er að deyja mig langar svo mikið í iPod video 160GB (en myndi samt líka fórna mér fyrir iPod classic 80GB). Spurning hvort maður splæsi í sumar?

...
(vá, ég gæti sett allt Mp3 safnið mitt og hljóðbækurnar og haft plenty pláss to go around)
...
...
(ég verð svo að rippa öllu safninu mínu maður)
...
...
...
...
(Svo er náttúrulega videospilun líka... sweet)
...
...
...
[Óskar horfir dreyminn út í loftið]

Háskólanemar

Samnemendur mínir koma sífellt á óvart. Þessa önn sit ég áfanga sem heitir Aðferðarfræði III: Framhaldsefni í tölfræði. Þetta er áfangi sem krefst þess að þú sért búinn með Aðferðarfræði I og Aðferðarfræði II, sem þýðir í raun að allir nemendur í áfanganum eiga að vera amk annars árs nemar, eða útskriftarnemar eins og ég. En jafnvel þótt að í tímanum séu "sjóaðir" háskólanemar koma reglulega upp sömu spurningarnar:

"Bíddu.... kemur þetta á prófi?"
"Ha, eigum við að læra þetta?"
"Bíddu, af hverju eigum við að læra þetta?"
"Þurfum við að geta reiknað þetta?"
"Þurfum við að lesa þetta fyrir próf?
"Bíddu, segðu setninguna aftur..."
"Þarf maður að glósa þetta?"
"En við erum aldrei búin að læra þetta!"
o.s.frv. ...


Greinilegt að sumt fólk breytist lítið við það að klára grunnskóla, menntaskóla og læra í háskóla.

Fyrra

Ég svei mér veit ekki hvert þetta land stefnir.
Jólauglýsinga byrja í október og jólaskraut er hengt upp í byrjun nóvember. Fyrsta þorrablótið var haldið á veitingastað í borginni helgina eftir þrettándann, aðra helgina í janúar. Síðastliðinn fimmtudag, í þriðju viku janúar fór ég 10/11 og rakst á nokkra kassa af Monu páskaeggjum númer 1. Nú eru verslanir eins og Hagkaup og Leikbær búnar að hrúga upp öskudagsbúningum og byrjaðar að auglýsa í sjónvarpi.

Ég geri fastlega ráð fyrir því að sjá fyrstu rjómabollurnar í næstu viku og sundbolir og stuttbuxur verða eflaust á sumartilboðum um miðjan febrúar. Afmælið mitt verður haldið hátíðlegt í apríl þar sem páskarnir verða löngu yfirstaðnir. Haustútsölur byrja líkegast í maí og ég geri ráð fyrir að halda jólin hátíðleg í September. Ég stefni á að fara á eftirlaun á næsta ári og Valur Kári tekur við forstjórastóli IcelandExpress á því þarnæsta í kjölfar þess að 8 borgarstjóri þess kjörtímabils tekur við embættinu í annað sinn það árið.

Búmm

Áramótalætin eru greinilega ekki búinn. Það er amk nóg af sprengingum niður í miðbæ rétt við
tjörnina.

Ég hef aldrei verið mjög áhugasamur um póletík hvort sem hún er "í borginni" eða á alþingi, en maður getur ekki annað en fylgst með þessu máli (enda ekki fjallað um annað í öllum miðlum). Ég verð nú að segja það að ef maður bar eitthvað traust til borgaryfirvalda fram að þessu þá er það fokið út í veður og vind.

Ekki aftur snúið / Point of no return / Milestone

Síðastliðinn föstudag sat ég fyrir framan tölvuna í annarlegu ástandi. Ég var með músarbendilinn yfir "Send hnappinum" en skalf af innan af einhverri stress-fyrir-sendinga-spennu.

Eftir nokkrar mínútur tók ég mig taki og smellti á örlagahnappinn send. Það má segja að á þeim tímapunkti hafi ég endanlega staðfest að ég ætla að útskrifast í vor. Innan nokkurra sekúndna voru um 150 bókasafns- og upplýsingafræðingar búnir að fá sendan tölvupóst með bréfi og tengli yfir á spurningalista. Sama dag sendi ég líka um 360 umslög með sama bréfi og spurningalista á pappír.

Þessi spurningalisti er semsagt hluti af lokaverkefninu mína. Með því að senda tölvupóst og póst hóf ég formlega að rannsaka starfsvettvang bókasafns- og upplýsingafræðinga. Markmið rannsóknarinnar er að gefa heildstæða mynd af fjölbreyttum og ólíkum starfsvettvangi bókasafns- og upplýsingafræðinga. Ég skoða breytur eins og framhaldsmenntun, tegund vinnuveitanda, starfsþætti, menntunarkröfur starfa og laun.

Það er eitthvað svo "fullorðins" við það að senda út viðamikla rannsókn til heillar starfstéttar sem ég verð senn hluti af ekki síst vegna þess hve mikill áhugi er fyrir þessum upplýsingum. Það sannaðist heldur betur eftir að ég sendi tölvupóstinn því það liðu ekki nema 3 mínútur frá því að ég sendi tölvupóstinn og ég fékk fyrsta símtalið.

Ég get varla hugsað um annað þessa dagana og fylgist nákvæmlega með svörunum sem mjatlast inn. Fyrstu viðbrögð eru mjög góð, 13% búnir að svara á fyrstu 5 dögunum en ég vonast til að margfalt fleiri muni svara í vikunni.

Nú er bara að vera þolinmóður þangað til að alvöru vinnan hefst við að vinna úr þessum gögnum.