Gott start

Bloggað á MSN space May 09 2005

Ég starði með beinskeyttum augu beint á rauða ljósið. Vöðvarnir í fótunum voru spenntir til hins ýtrasta tilbúnir að kúpla og gefa í botn um leið og gula ljósið myndi birtast. Svitadropar runnu niður enni mitt, taugarnar spenntar eins og lásbogi. Ef eitthvað er að marka áralanga reynslu eru 23 sekúndur þangað til gula ljósið kemur. Tíminn virtist hægja á sér. Tóm gatnamótin freistuðu mín, tældu mig, hvöttu mig til að láta á slag standa og brjóta umferðarlögin á ferkari umhugsunar. Ég hugsaði það í nokkur sekúndubrot, lyfti vinstri fæti örlítið og kúplingunni með en dúndraði henni niður aftur þegar leigubíll brunaði á fullri ferð yfir gatnamótin, líklega langt yfir hámarkshraða. 18 sekúndur, gróflega áætlað. Ég var allt of seinn, ég átti að vera kominn fyrir 10 mínútum, allt helvítis umferðarkaosi eftir umferðaslys á miklubrautinni að kenna. 14 sekúndur. Einbeiting mín náði hámarki. Ég heyrði ekki lengur skröltið úr púströrinu eða ólátaganginn frá biluðu rúðuþurrkunum. Ég sá bara eitt, umferðarljósin. 10 sekúndur. Ég kúplaði í fyrsta gír, lokaði augunum örstutt og fullkomnaði hugarkyrrðina. 5 sekúndur. Ég gaf bensíngjöfina örlítið inn, horfði örstutt á beru gelluna sem hangir í baksýnisspeglinum, brosti og sá þá útundan mér að gula ljósið lýstist upp. Ég sleppti kúplingunni snöggt, gaf bensínið í botn og spólaði af stað með ægilegu ískri. Ég fann þyngdaraflið þrýsta mér niður í sætið og vissi að ég hafði náð góðri spyrnu. Ég var kominn hálfa leið yfir gatnamótin þegar ég tek eftir bílljósunum sem æða að mér farþegamegin og heyrði í bílflautu rútunnar. Það síðasta sem ég hugsaði áður en ég dó var: "Hvað verður um pizza sendinguna?"