Mun ekki deyja úr sulti

Mamma og Pabbi eiga stóran garð í Brautarlandi. Þar hefur verið ræktað ýmiskonar grænmeti og ber í gegnum tíðina. Eins og er eru það kartöflur, jarðarber, rabbbari, rifsber og sólber sem fá að njóta sín. Nú þegar farið er að hausta hefst mesta uppskerutímabilið. Geitungarnir eru búnir með jarðarberin en kominn er tími á rifsberin og rabbbaran og bráðlega þarf að kippa kartöflunum upp. Núna um daginn brá ég mér í heimsókn og kíkti í garðinn. Mér féll í stafi þegar mér varð litið á rifsberjarunnana. Aldrei nokkurn tíman hef ég séð annað eins magn af rifsberjum á einum stað. Mamma er reyndar á því að aldrei hafi verið eins mikið magn á þessum runnum. Greinarnar bókstaflega svigna undan berjunum og það eftir að fuglarnir eru búnir að gæða sér á kannski fjórðungi berjanna.

Þar sem magnið er langt um meira en mamma mun nokkurn tíman nýta fékk ég þá flugu í höfuðið að sulta. Ég tók mig því til og gaf mér um fimm mínútur í að klippa kíló af berjum af runnanum. Ég nældi mér síðan í rúmlega kíló af rabbara og hélt heim. Skemmst frá því að segja þá er það ákaflega skemmtilegt og merkileg auðvelt að búa til bæði rifsberjahlaup og rabbbarasultu. Nú sitja um fjórar krukkur af rifsberjahlaupi og þrjár af rabbbara inni í ísskáp og bíða eftir gestum, ritzkexi og osti eða vænum hlaða af pönnukökum. Verið velkomin.