Tímalega gagnslaus
Ég var á dögunum að aka á stórum jeppa frá Keflavík í bæinn. Þar sem ég horfið yfir hraunið var mér hugsað út í það hve gagnlaust væri að reyna að keyra jeppa yfir hraunið. Ég myndi aldrei komast lifandi yfir alla hálsa og sprungur. Þá fór ég að hugsa, segjum að fyrri einhvað stórkostlegt undarlegt kraftaverk myndi ég lenda í fjölvíddasnúnri kosmískri tímalúppu sem myndi þeyta mér og jeppanum nokkur hundruð eða þúsund ár aftur í tímann á einu augnabliki.
Ég myndi fyrst gera tilraun til að keyra yfir hraunið í átt að Reykjavík þar sem ég myndi búast við mannabyggðum. Eftir að hafa komist í ógöngur og jafnvel velt jeppanum, eða allaveg fest hann myndi ég eflaust skilja hann eftir og halda fótgangandi í átt að Reykjavík. Ef ég yrði ekki úti um nóttina myndi ég komast í bæinn þreyttur, svangur með hælsæri og blöðrur í stað fóta.Þegar ég kæmist loks til byggða kæmist ég að því að ég gæti ekkert, hefði ekkert upp á að bjóða og enginn vildi mig. Eflaust myndi ég deyja af slysförum eða úr sulti eftir að reyna að hafa reynt að betla fyrir mér.
Tilfellið er nefninlega, þegar maður fer að hugsa út í það, að ég kann samasem ekkert praktískt til að sjá fyrir mér. Ef við hugsum okkur ísland til forna væri ég offeitur ónytjungur. Ég er blindur án gleraugna, kann varla að sitja hest, myndi æla flestum gömglum íslenskum mat, óvanur vinnu, kann ekki að smíða, raka, slá, tyrfa, sigla, róa út, handyðnir og flest annað sem kunna þurfti í gamla daga. Það myndi gagnast mér lítið að kunna skil á hagfræði eða uppsetningu PC véla. Líklegast er að skórnir sem ég var í væru það eina sem ég gæti haft fram yfir torfbæingana.
Eins gott að ævintýrin og Sci-Fi myndirnar eigi sér ekki við rök að styðjast. Ég er vita gagnslaus í fortíðinni.
Færslur
3 ummæli:
Æji ekki svona svartsýnn. Þú gætir ábyggilega lært að beita orf og ljá svo að sómi væri að og jafnvel lært að meta súrmat. Ekki má svo gleyma því hvað þú þættir spennandi þegar þú færir að segja frá lífinu á Íslandi eins og það verður í framtíðinni.
Þetta er áhugaverð pæling, kannski sérstaklega ef maður fer að spá í hvað gæti gerst ef það kæmi e.t.v. enn ein heimsstyrjöld, nú eða ef fuglaflensan færi á flug (pun intended). Semsagt þannig að samgöngur myndu annaðhvort verða afskaplega stopular eða leggjast af svo dæmi sé tekið. Þá þyrftum við að fara að bjarga okkur. Og þar kæmi inn þessi aðlögunarhæfni og sjálfsbjargarviðleitni sem hefur komið mannfólkinu þangað sem það er núna. Ég held að við myndum bjarga okkur.
Ok, þetta er kanski aðeins ykt. Líklega myndi maður nú lifa af. En pointið er eiginlega að mann vantar heilmikið af grunn "survival" sjálfsþurftarbúskapar kunnáttu sem er nauðsynleg EF eitthvað stórkostlegt myndi koma fyrir. Gaman að pæla í þessu, ágætis áminning ef til vill?
Skrifa ummæli