Efri(h)árin

Þegar ég leit í spegil fyrir skemmstu stoppaði hjarta mitt. Út úr höku skegginu mínu stakkst út eitt stórt svert grátt hár. Dagurinn var ónýtur. Mér leið örlítið betur eftir að ég hafði fullvissað mig um að ég væri ekki farinn að grána í vöngum en gráa hárið í skegginu ásótti mig. Ég klóraði mér í skegginu allan daginn og hugsaði til elliáranna þar sem ég væri kominn með silfurgrátt skegg um þrítugt, skallabletti á hnakkanum og slappa magavöðva með lekandi bumbu niður á hné.
Þegar ég kom heim grátandi og neyddi Hörpu til að virða fyrir sér ófögnuðinn brosti hún og sagði að ég hefði alltaf verið með ljós hár í skegginu.
Við nánari athugun í speglinum heima og góðu ljósi sá ég að sannarlega var ég með töluvert af ljósum eða réttara sagt litlausum skegghárum út um allt. Ég plokkaði svera skeggstubbinn með flísatöng, hennti honum í ruslið og kveikti á einhverjum unglingaþætti í sjónvarpinu.>