Bölvun Guðsblessunar

Einn af mínum bestu hæfileikum er að ég get sofna svo til hvar sem er, hvenær sem er. Það heyrir til algjörra undantekninga ef ég sofna ekki á 5 mínútum. Ég get líka sest niður og tekið nokkra mínútna kríu ef ég þarf á að halda. Fylgifiskur þessa hæfileika er að ég sef mjög fast. Ég hrýt reyndar líka, en ég er ekki viss um að það tengist þessu endilega. Ég sef svo fast að ég rumska yfirleitt ekki þótt Harpa þurfi að klifra yfir mig til að fara í vinnuna á morgnanna. Blessunarlega vakna ég þó við strákinn ef hann lætur heyra nógu hátt í sér.

Undanfarið hefur nýtt alvarlegra vandamál skotið upp kollinum. Í vetur færðum við allt til í herberginu þannig að höfuðgaflinn á rúminu okkar liggur upp við ofninn. Ofninn er þeim hæfileika gæddur að ef einhver hiti er á honum er hann sjóðandi heitur efst en kólnar því sem neðar dregur eftir því hve hátt hann er stilltur. Ég hef vanist því að sofna stundum með aðra höndina upp yfir höfuðið. Í morgun vaknaði ég í annað sinn með stóra brunablöðru á handleggnum. Það virðist nefnilega vera þannig að ég setji höndina upp yfir höfuðið í svefni líka og að hún lendi stundum á ofninum. Þá virðist ég ekki finna neitt sérstaklega fyrir því hve sjóðandi heitur ofninn er, að minnsta kosti ekki fyrr en ég er búinn að brenna mig á honum. Í fyrra skiptið, fyrir um þremur vikum síðan fékk ég stóra blöðru á framhandlegginn. Blaðran er farin en ég er enn með stórt rautt ör þar sem hún var. Í morgun vaknaði ég með 3 rauðar stórar brunnar rendur á handabakinu en sem betur fer umbreyttist bara ein röndin í blöðrur.

Það verður víst ekki tekið út með sældinni að sofa fast. Það borgar sig líklega að lækka í ofninum eða setja eitthvað yfir hann í framtíðinni. Annars mun ég bráðlega líta út eins og fílamaðurinn á hægri handlegg.