Varp

Aðfaranótt þriðjudagsins komu Hrönn systir mín og litla frænka mín, Freydís, loksins heim frá Þýskalandi. Ég gat því miður ekki farið til Þýskalands strax og hún fæddist í vor. Ég og Sif systir sóttum hana út á völl því okkur fannst við eiga heimtingu á að vera fyrst til að knúsa þær. Síðustu viku er ég búinn að vera spenntur eins og barn á leiðinni í sælgætisverksmiðju yfir því að fá þær heim. Nú verður litla Freydís aldeilis knúsuð í bak og fyrir. Valur Kári er líka nokkuð spenntur yfir þessu litla barni og enn einni fullorðri manneskjunni sem hefur áhuga á að gefa honum athygli. Harpa segir að það séu komin eggjahljóð í mig. Ég verð að viðurkenna að ég ræð lítið við mig af gleði, hamingju og spennu yfir því að umgangast Freydísi. Það er eitthvað við ungabörn sem fær mann til að eiga egglos á hverjum degi.
Stærsti kosturinn við það að systir mín á svona lítið barn, að hin systir mín eigi von á barni í september en ekki ég er að í þetta skipti er ég ekki með ungabarn og get því gefið þeim óskipta athygli mína... og ég get alltaf skilað þeim til mæðra sinna og feðra þegar börnin eru orðinn þreytt, svöng eða búin að fá nóg af fettum, grettum og látum í mér.

Glöggir átta sig á því að tilgangur skiptaleiksins er einmitt að skipta upp í far til Þýskalands til að heimsækja systur mína, systurdóttur og mág, en ég er líklegast sá eini í fjölskyldunni sem ekki hefur farið í heimsókn til þeirra öll þessi ár sem þau hafa búið þarna.