Stuttar buxur

Nú eru að verða 2 ár síðan ég átti almennilegar stuttbuxur... þar að segja einhverjar stuttbuxur. Þær sem ég átti fyrir 2 árum voru alls ekki almennilegar enda þá orðnar eitthvað um 10 ára gamlar og bæði ljótar og slitnar eftir því. Í þar síðustu viku fanst mér kominn tími á að bæta úr þessu stuttbuxnahallæri og fór þess vegna á útsölu í FAT FACE í Kringlunni. Þarf fann ég forkunnarfagrar stuttbuxur úr slitsterku buxnaefni og ágætlega útlítandi líka. Við Harpa fórum út úr bænum þá helgi og hlakkaði ég mikið til þess að vígja stuttbuxurnar. Að sjálfsögðu var farið að skyggja og kólna þegar við komum á staðinn og daginn eftir var blautt og kalt. Þess má geta að á sama tíma var bongó blíða í borginni og fínt stuttbuxnaveður.

Vikan á eftir leið skýjuð og blaut en þegar kom að næstu helgi fórum við fjölskyldan á Úlfljótsvatn. Stuttbuxurnar fóru með en á úlfljótsvatni var hvasst og kalt. Við keyrðum síðan til systur minnar og fjölskyldu í bústað norður í Húsafell. Þar var logn en hálfskýjað og kalt. Ekkert stuttbuxna veður.

Við þurftum að fara snemma í bæinn á sunnudag til að koma Hörpu í vinnu og viti menn. Haldiði að í bænum hafi ekki verið þessi ógurlega blíða alla helgina. Ég var snöggur að vippa mér í stuttbuxurnar og setja smábarnapoll út í garð fyrir Val Kára.

Af þessari dæmisögu má læra að best sé að fara stutt, þegar maður vill labba um í stuttbuxum.