Harmfarir Diðriks og Júlíu

Murfy's law segir:

If anything can go wrong, it will.

Þetta lögmál á svo ótrúlega vel við stundum. Sunnudagurinn síðasti var klárt dæmi um það.

Á laugardags kvöld fór Harpa með vinkonum sínum á kaffihús. Þær fengu sér einn bjór svo Harpa skildi bílinn að sjálfsögðu eftir niðri í bæ. Allt í góðu með það.

Daginn eftir stóð mikið til hjá okkur fjölskyldunni. Guðmundur Kristinn, sonur Hrabbý og Steina bauð í 6 ára afmælið sitt klukkan 14. Ég var að læra undir próf um morguninn og Harpa og Valur Kári ákváðu að hjóla niður í hljómskálagarð að hitta Brynhildi Ingu og foreldra og leika sér í blíðunni.

Planið var einfalt. Ég ætlaði að fara að þrífa íbúðirnar niður á Sóleyjargötu (eins og við gerum yfirleitt um helgar), Harpa og VK ætluðu að sækja bílinn, sækja mig á Sóleyjargötuna, bruna heim og skipta um föt og fara síðan í afmælið. If only...

Ég skakklappaðist af stað á línuskautunum eitthvað á eftir áætlun (úff hvað það var allt of langt síðan ég línuskautaðist síðast). Þegar ég var kominn hálfa leið hringir Harpa. Hún var með varalykilinn að bílnum og hann virkaði ekki. Lykillin snérist ekki í nokkurri skrá. Nú voru góð ráð dýr. Ég tók aðal lykilinn að sjálfsögðu ekki með mér. Við ákváðum að þau myndu hjóla til mín á Sóleyjargötuna, ég myndi síðan taka hjólið og bruna heim til að sækja lyklana. Þegar ég kom heim leitaði ég hátt og lágt að bíllyklunum án árangurs. Ég hringi í Hörpu og það kemur í ljós að auðvitað var Harpa með þá í töskunni sinni. Frábært! Ég hjólaði því til baka, náði í bíllykilinn og rúllaði niður í bæ. Nema hvað, þegar ég loksins dröslast að bílnum og reyni að opna með fjarstýringunni gerist ekkert. Bílinn blikkar mig, en ekkert opnast. Aðal lykillinn gengur heldur ekki í neina skrá. Ég hef áður lent í að læsingin sé stöm þannig að ég fer á stjá að leita að lásaolíu eða WD-40. Eftir að hafa farið á Red Chilli (þar sem afgreiðslustúlkan skildi mig ekki en bauð mér matseðil), Hótel Borg og 10/11 snéri var ég við það að gefast upp en loksins fannst rykfallin lásaoliúbrúsi í Tjarnarbíói. Eftir margar tilraunir gafst ég upp á bílnum. Valli tengdó sótti Hörpu og Val Kára og þau sóttu mig síðan. Við fengum bílinn lánaðan til að mæta í afmælið klukkutíma of seint.

Daginn eftir fór ég snemma með Pabba til að reyna að opna bílinn. Ekkert gekk frekar en fyrri daginn. Við hringdum niður í Suzuki til að athuga með að opna bílinn með öðrum leiðum. Aðal læsingakallin var að sjálfsögðu veikur þennan dag, nema hvað.

Á endanum hringdum við á neyðaropnunarþjónustu. EFtir um 40 mínútur mætir snaggaralegur maður á staðinn, kynnir sér aðstæður og opnar bílinn á innan við 5 sekúndum... með lyklinum mínum.