Þögnin er rofin

Í dag var eins og lítil mýfluga hefði villst inn í kollinn á mér og rekið sig í eitthvert gamalt minnisspor því allt í einu fór ég að hugsa: "átti ég ekki einhvern tíman blogg?"
Við nánari eftirgrennslan kom í ljós að vissulega er það svo, og bara ekki amalegt blogg. Eini gallinn við það er að það hefur heldur fækkað færslum síðan í lok september á síðasta ári. Það er greinilegt að kreppan lagðist víðar en maður hefði ætlað. (Það að hætta að vera með fartölvu í tímum í skóla gæti líka hafa haft einhver áhrif). Maður hefur svo mikið að segja þannig að það er alveg óþarfi að brenna inni með allt sem er að gerast. Ef einhver nennir að lesa, þá fínt, annars verður gaman að lesa þetta eftir 30ár áður en það fer á þjóðskjalasafnið sem söguleg heimild.